Özel Sözler

Ceyhun Yılmaz

Ceyhun Yılmaz (5 Ekim 1976, İstanbul), Türk komedyen, oyuncu, radyo ve televizyon programcısı.

Ceyhun Yılmaz Sözleri

"Gitti" diyemem ki. Sen niye gitmedin diyene cevabım zor. Ben de gelsem sevgilim beraber terk etsek beni.
Aşk yalansa, neden bu kadar gerçek aşk acısı?
Bana da yazıklar olsun. Çağırsan yine geleceğim.
Bana kötü sözler söyleme. İyiliğin kalsın aklımda. Bağırma bana. Ben seni duyamam şimdi. Kavga edemezsin ki artık benimle. Ben sana sadece "susarım" artık.
Başkasını sevdiğini duyduğumda üzülmedim, seni sevdiğime üzüldüğüm kadar.
Ben kattım sana biraz, öyle sevdim seni. Çünkü sen de bensiz; O kadar güzel değilsin hani.
Ben sana yanarken şimdi... Sen kim bilir nerede üşüyorsun?
Bir kravat boynumda. Ne zaman ayaklarımın altındaki sandalye, çekilecek diye bekliyorum. Ellerim arkadan bağlandığı için, giderken alkışlayamıyorum bu hayatı. Boynumu kırabilir bu ip. Ama bil ki, gülümseyişime engel değil hiç bir kırılma. Ki ben, sen gittiğinde daha çok kırılmıştım. Üstelik ayaklarımın altından kaymıştı zaten hayatım.
Bir tek senin görebileceğin bir yerden; Sana gülümsüyorum. Onların duydukları kahkahalarım değil. Aşkı tarif gerekirse sana, anlatayım; Aşk ne biliyor musun? Benim sana yaşadığım, senin durmadan üstüne bastığın.
Biten bir aşkın ardından ağlanmaz, yeniden başlanması için çabalanmaz. Sen benim için öldün, bilirim ki ölüler bir daha canlanmaz.
Boğazımda düğümsün.. Yutkunsam gideceksin, yutkunmasam ölürüm.
Bu da benim yeteneğim. Olmasan da severim seni, hatta ayrılırım senden, haberin olmaz.
Cennet düşlerin gerçekleştigi yermiş, öyleyse bir randevumuz daha var sevgilim..
Çok İstanbul'umdur ben; ne trafiğim biter, ne yağmurum. Mesela uyumam. Birileri vardır mutlaka nöbetimi tutan. Bir tek sensin boğazıma takılan.
Diğerlerine benzemiyor yokluğun, diğerlerine benzemiyor ayrılığın... Niye benzesin ki? Hepsinden çok sevilmedin mi?
Doğduğum topraklarda tanıdım seni. Hiç görmediğim yerlerde bile aklımdasın. Artık gelmek istesen bile gelme. Aklımdakini rahatsız etme.
Doğru insanı arayıp durmuş herkes aşık olmak için... Kimse uğraşmamış doğru insan olmak için.
Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım, kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni.
En çok da kendimden özür dilerim. Çünkü bana çok yanlış yaptım.
En yakın deniz kenarına atıyorum kendimi. Her dalga halime üzgün. Her dudakta bana tebessüm. Ne vardı diyorum ah ne vardı. Şu kaldırımda resmin olsaydı. Eğilip öperken beni görenler. Varsın dileniyorum sansaydı.