Özel Sözler

Özdemir Asaf

(11 Haziran 1923 - 28 Ocak 1981) Cumhuriyet dönemi Türk şairlerdendir.

Özdemir Asaf Sözleri

Açlık insanı öldüren, partileri yaşatan bir olaydır.
Adının üstüne anılar koyma, sen mezar değilsin. Anılar adının ardından gelsin, sen duvar değilsin...
Ağladığımı gör diye ağlamıyorum; ağladığım için ağladığımı görüyorsun.
Ağlamak unutmak kadar kolaydır inan... Sevin ağlayabiliyorsan. Sevin ağlıyorsan... Gül ağlayabiliyorum diye, gül ağlıyorum ağlıyorum diye. Sana birşey yapamam, ağlayamıyorsan!
Ağzında yalan varken konuşma!
Anı bahçelerinde üşümek sıcaktı.
Artık benim mutluluk denen bir kavramım olmayacak. Daha mutsuz olmamak için...
Aşk; görmekten çok özlemeyi sever, dokunmaktan çok düşlemeyi. Ve aşk öyle haindir ki; Nerde imkansız varsa gider onu sever.
Aşk; iki kişinin sokak kavgasına benzer, çünkü ayıran hep bir yabancıdır.
Aşkın içinde en uzun, içtenliklerini en iyi korumasını bilenler kalmıştır.
Aynı günde dört mevsime şahit olmak gibi bir şey bu. Önce özlüyor, sonra ağlıyor, akşamları küsüyor, geceleri çok seviyorum.
Bakarken kıyamamak mı, yoksa baktıkça doyamamak mıdır aşk?
Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın. Bu yılan doğadaki yılandır, toplumdaki değil. Yanlış anlaşılıyor.
Bana yalanlar söylese yetinecektim. Ama yalan söyledi.
Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç. Başka şehirleri özleyelim orada seninle. Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar ikimize yetmez...
Bazen dayanmaktır sevmek; hayat nereden vurursa vursun ayakta durabilmek... Bazen yaşamaktır sevmek; soluksuz ciğer gibi sevgisiz kalbin duracağını bilmek... Bazen ağırdır sevmek; sevdiğine layık olabilmek. Ve bazen hayattır sevmek; birini çok uzaktayken bile, yüreğinde taşıyabilmek.
Bekle dedi gitti; Ben beklemedim, O da gelmedi. Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi.
Bekle deseydin, gelmeyeceğini bilsem bile beklerdim...
Ben gülüşüne öldüm, o ölüşüme güldü. Farklıydık işte!
Ben ölseydim, o belki ağlardı. Ama o ağlasaydı; Ben ölürdüm...